Klub Garnizonowy

Szczecin to jedno z większych polskich miast. Mieszka tam kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców, którzy na co dzień pracują i funkcjonują w jego obrębie. Tak jak inni Polacy, z pewnością chcą oni zapewnienia im odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Od tego są takie służby jak straż pożarna, policja, ale także i… wojsko. Jak przecież  wiadomo, Szczecin znajduje się tuż przy granicy naszego kraju i chociaż Niemcy są państwem sojuszniczym, to i tak posiadanie w takim miejscu sił zbrojnych jest niezbędne. Tym bardziej, iż Szczecin położony jest tuż nad samym Morzem Bałtyckim. Dlatego też wojska stacjonujące w Szczecinie mają naprawdę dużą rolę do odegrania w dbaniu o bezpieczeństwo naszego kraju. Zarówno od strony lądowej (niekoniecznie wynikającej z zagrożenie ataku Niemiec), jak i morskiej. Chodzi mianowicie o różnego rodzaju zagrożenia wynikające z działalności przemytników i innych przestępców. Poza tym wojska w Szczecinie to symbol podległości tego miasta pod prawo i zarząd naszej całej Polski.

Garnizon to w zasadzie dom dla każdego żołnierza. To właśnie w nim istnieją specjalne kwatery, w których to żołnierze pochodzący z danego miejsca mogą spokojnie mieszkać. Tam także znajdują się wszystkie niezbędne instytucje, jakimi charakteryzować się musi każda jednostka wojskowa. Garnizon to także miejsce, gdzie składowana jest broń, amunicja i różne pojazdy, które etatowo znajdują się na wyposażeniu danej jednostki wojskowej. Jak zatem widać, garnizon pełni niezwykle ważną funkcję w życiu każdego żołnierza. Tak samo, jak znajdujący się w jego obrębie klub. To w zasadzie jedno z niewielu miejsc, gdzie każdy żołnierz może ze spokojem odpocząć po trudach codziennej służby. Klub garnizonowy pełni także często inne funkcje, na przykład kulturalne, lub też sportowe. Bo czy istnieje lepsze miejsce na oglądanie jednego z najważniejszych meczy sezonu? Z pewnością nie i dlatego każdy żołnierz z pewnością docenia wagę i rolę klubu garnizonowego w normalnym, codziennym życiu przeciętnego polskiego żołnierza.

Jednym z najsławniejszych konfliktów naszych czasów, o którym było (i jest nadal) bardzo głośni, jest operacja militarna w Iraku. Doszło do niej na skutek twardych rządów Saddama Husajna i zagrożenia, iż posiada on broń masowego rażenia. Atak Amerykanów i ich koalicjantów, w tym Brytyjczyków, Australijczyków i Polaków doprowadził do jego obalenia i utworzenia, przynajmniej oficjalnie, demokratycznych rządów. Pomimo to do dziś w Iraku dokonywane są liczne zamachy terrorystyczne, które mają na celu wyrzucenie obcych wojsk z tego kraju, jak i umożliwienie odpowiednim grupom osiągnięcia przez nich wymaganych celów. Irak jest zatem państwem, w którym toczy się de facto ciągła i nieustająca wojna, która w zasadzie do niczego nie prowadzi. Takie są jednak konsekwencje nieprzemyślanych decyzji i twardego oporu mieszkańców. Co jednak najważniejsze, obce wojska albo już się wycofały, albo właśnie się wycofują z kraju. Czy jednak zapewni to Irakijczykom spokój i pokój? Na to musimy poczekać jeszcze co najmniej kilka miesięcy.

Wojna to taki stan dyplomatyczny między co najmniej dwoma państwami,  w czasie których prowadzone są działania zbrojne. Ta niezwykle krótka definicja wojny w zupełności nie opisuje tego, czym tak naprawdę ona jest. Jest to bowiem niezwykle tragiczna i w zasadzie nikomu niepotrzebna seria starć, w czasie których niszczony jest dobytek lokalnych mieszkańców, giną żołnierze i cywile, a państwa wydają olbrzymie pieniądze na finansowanie swoich działań. Jak zatem wiadomo, główną siłą, która wojnę może prowadzić, są siły zbrojne. Nie jest to jednak argument, który pozwala sądzić, iż powinno się rozwiązać armię. Wręcz przeciwnie, ponieważ to właśnie odpowiednio silna i dobrze wyszkolona armia jest w stanie zniechęcić każdego potencjalnego wroga od agresji na granice danego państwa. Taka sytuacja ma miejsce w Polsce. Kluczem dla utrzymania odpowiedniej pozycji na arenie międzynarodowej jest zatem ciągłe utrzymywanie armii na odpowiednim stopniu wyszkolenia i uzbrojenia. Bez tego państwo może mieć całkiem poważne trudności.

Służba wojskowa wiąże się jednoznacznie z koniecznością przygotowania się na różnorodne rzeczy, jakie mogą nam się przydarzyć jako żołnierzom. Podstawową kwestią jest fakt konieczności wypełniania naszych obowiązków. Chodzi o udział w różnego rodzaju operacjach zbrojnych. Wbrew pozorom, pomimo dużej stopnia bezpieczeństwa naszego państwa związanego z odpowiednią sytuacją geopolityczną oraz obecnością w strukturach różnych organizacji międzynarodowych, Polska bierze udział w wielu takich operacjach. W tym momencie warto wymienić Afganistan, czy też Irak, z którego całkiem niedawno się wycofaliśmy. Co więcej, polscy żołnierze wypełniają swoje obowiązki w innych, trudnych regionach świata, o których w codziennych informacjach jest niezwykle cicho. Na przykład na Wzgórzach Golan na pograniczu izraelsko – syryjskim, czy też w Kosowie. Jak zatem widać, Polska to kraj aktywnie uczestniczący w różnych operacjach, co jednocześnie przekłada się na stopień zaangażowania naszych żołnierzy w akcjach międzynarodowych.

Jest jedna z funkcji wśród żołnierzy, której pełnienie budzi w oczach innych towarzyszy broni zachwyt i podziw. Chodzi mianowicie o służby medyczne, które to odpowiedzialne są za zapewnianie opieki i pomocy osobom poszkodowanym w czasie działań wojennych. Naturalnie, służby takie obecne są także i w tradycyjnych garnizonach, jednak tam w zasadzie pełnią funkcję lekarza pierwszego kontaktu. Dużo poważniejsza rola spada na nie podczas różnego rodzaju misji – czy to zagranicznych, czy też związanych z prowadzeniem działań wojennych. Muszą oni bowiem nie tylko pracować w stresie i często poważnym przemęczeniu, ale także pod presją psychiczną związaną z koniecznością ratowania życia innym przy ryzykowaniu własnym życiem. Jak zatem widać, służby medyczne są w zasadzie niezwykle ważnym elementem w każdej armii. Warto zatem zadbać o to, by pełniący w nich służbę żołnierze byli odpowiednio dobrze wyszkoleni, zarówno w zakresie pierwszej pomocy medycznej, jak i sile i odporności psychicznej. To podstawa dobrej armii.

Bycie oficerem z pewnością dla wielu ludzi kojarzy się z możliwością rozkazywania i w zasadzie niewielkim innym zakresie obowiązków. Jest to jednak zupełna nieprawda, ponieważ służba w charakterze oficera jest jedną z najtrudniejszych, jaka może przydarzyć się każdemu żołnierzowi. Oficer bowiem, naturalnie, przeznaczony jest do wydawania rozkazów. Trzeba jednak wiedzieć, że podczas podejmowania decyzji to w zasadzie on sam odpowiedzialny jest za zdrowie i życie swoich żołnierzy. Każdy błąd może okazać się tragiczny w skutkach. Co więcej, oficer oprócz naturalnego dla każdego żołnierza szkolenia fizycznego, musi także przesiedzieć dużą część swojego czasu w tak zwanych papierkach. Chodzi mianowicie o różne raporty, sprawozdania, opracowania, a także o składanie wniosków i podań. Wszystko to, by zapewnić zarówno sobie, jak i własnym żołnierzom odpowiednich warunków do pełnienia służby. Jak zatem widać, oficer to osoba niezwykle odpowiedzialna, która musi być przy tym odpowiednio wyszkolona i przygotowana psychicznie do pełnionej roli.

Bycie żołnierzem to nie tylko przyjemność. To także obowiązki. Należy przecież przygotować się na ciężką, kilkunastoletnią służbę, która w zasadzie wymaga od nas stuprocentowego zaangażowania. Związana jest ona także ze zdobyciem niezbędnego przeszkolenia z różnych dziedzin. Wiemy zatem jak udzielać podstawowej pomocy oraz jak posługiwać się bronią. Często jednak można stać się prawdziwym specjalistą, który szkolony jest głównie w jednej dziedzinie. Tak wygląda służba wojskowa snajpera. Otóż snajper to osoba specjalnie przeszkolona w obsłudze broni długodystansowej. Potrafi ona doskonale strzelać na odległości większe, niż kilometr. By trafić w niewielki cel wymagane są nie tylko odpowiednie umiejętności strzeleckie, ale także opanowane i uwzględnienie wszystkich możliwych czynników, takich jak siła wiatru czy też wilgotność. To wszystko sprawia, że snajperzy są jednymi z najlepszych specjalistów od zabijania, jakich poznać można w wojsku. Jest to jednak niezwykle ciężka i trudna służba, która wymaga także niezbędnej odporności psychicznej.

Własne bezpieczeństwo jest najważniejsze. Wiadomo bowiem, iż często może dojść do takiej sytuacji, kiedy zostaniemy z różnych powodów zaatakowani. Zazwyczaj nie wiadomo, co zrobić. Jednak do tego można się przygotować znacznie wcześniej. Chodzi o odpowiednie nauczenie się sztuk walki. Pozwalają one w skuteczny sposób pokonać każdego napastnika, któremu przyjdzie do głowy atak na nas. Oczywiście, by osiągnąć odpowiedni poziom, konieczne jest wieloletnie ćwiczenie i staranie się, by osiągnąć doskonałe wyszkolenie techniczne i fizyczne. Na przykład, w wielu armiach świata, treningi związane ze sztukami walki są po prostu wszechobecne, a każdy żołnierz po prostu musi umieć doskonale walczyć. Szczególnie sławna jest tak zwana krav maga, która opracowała została przez izraelskich komandosów. Nie jest to zbyt delikatna sztuka walki, jednak pozwala ona zapewnienie nam odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Przy jednocześnie dużo lepszym samopoczuciu. Warto zatem zapoznać się i nauczyć przynajmniej jednej sztuki walki.

W Polsce już od kilku lat zniesiono obowiązek zasadniczej służby wojskowej. Oznacza to jednocześnie, iż młodzi mężczyźni nie muszą przechodzić obowiązkowego szkolenia wojskowego. Niesie to ze sobą wiele konsekwencji, które związane są z samymi umiejętnościami rezerwistów. Dawniej bowiem praktycznie każdy mężczyzna potrafił posługiwać się bronią w stopniu co najmniej podstawowym.  Dzięki temu w momencie kryzysowym, powołani do wojska mogli po prostu zacząć od razu walczyć. Dziś jednak mało kto potrafi się posługiwać bronią, naturalnie, oprócz samych żołnierzy. Można oczywiście nauczyć się strzelania w rozmaitych miejscach, na strzelnicach czy na specjalnych kursach, jednak nie jest to obowiązkowe, a nawet całkiem drogie. W związku z tym obniżyła się jakość naszych rezerwistów. Jest to jednak naturalna konsekwencja stworzenia w pełni profesjonalnej armii, gdzie nie ma miejsca i pieniędzy na szkolenie młodych mężczyzn. Czy to dobrze, czy też źle, to oceni historia. Miejmy tylko nadzieję, że umiejętność strzelania nigdy nie będzie nam potrzebna.